IX- Zachód słońca

Udaliśmy się na trzecie piętro po niezliczonej ilości schodach i ciasnych przejściach.  Cormac opowiadał o nauczycielach obrony przed czarną margia. Żaden z nich nie utrzymał posady dłużej niż rok. Najgorszym nauczycielem jak dotąd była profesor Dolores, która uczyła tylko teorii i kochała Ślizgonów. A w tym roku miał uczyć Severus Snape, wcześniej prowadził lekcje eliksirów. Kiedy doszliśmy do Sali rozbrzmiał dzwonek. To dobrze bo nie miałam najmniejszego zamiaru z nim rozmawiać. Byłam już w sali kiedy usłyszałam za sobą ciche „cześć”. Odwróciłam się i zobaczyłam za sobą Draco.

- Cześć Draco – powiedziałam również szeptem

I poszłam do swojej ławki. Lekcja się zaczęła przed nami stanął profesor Snape. Miał średniej długości czarne włosy, brązowe oczy. Miał bladą twarz z dużym nosem. Z jego twarzy nie można było nic wyczytać to jakby miał tylko jeden wyraz twarzy. A ubrany był w czarną szatę.

- Dzisiaj będziemy ćwiczyć zaklęcie Duro. Ale za nim to może ktoś przedstawi nam etymologię tego słowa. – powiedział zimnym głosem, aż pojawiła się gęsia skórka na moim ciele. Zaczął przemierzać wzrokiem po Sali szukając swojego kozła ofiarnego. – Może nasza nowa koleżanka Henriques. – odparł. Cała klasa zaczęła się na mnie patrzeć. – No słucham.- dodał z nutką niecierpliwości  w głosie. Popatrzyłam na resztę osób. Każdy miał minę jakby mi współczuł. Draco nawet się na mnie nie patrzył jakby go to nie obchodziło, a Hermiona miała rękę w górze. Ona to naprawdę wszystko wie.

- No Henriques !– krzyknął na mnie Snape

- Profesorze ja nie wiem bo nie miałam tego na zajęciach jak większość obecnych tutaj uczniów – powiedziałam niewinnym głosem

- HENRIQUES!! Jak ty śmiesz tak mówić. Powinnaś to wiedzieć, twoja koleżanka Hermiona to wie. – syknął

- Ale ona siedzi po nocach i się uczy. A ja tak nie chce.

- To po co tu jesteś!!!! – krzyknął, przy okazji mnie opluł. W moich oczach zbierały się łzy- Jak nie zmienisz podejścia do MOJEGO przedmiotu lepiej jakbyś się tutaj nie pokazywała. Minus 15 punktów dla Ravenclawu! A teraz kto odpowie na pytanie, które dla panny Henriques było za trudne. Panna Granger?

- Duro pochodzi od łacińskiego słowa durus, który oznacza ciężki, twardy. Dzięki temu zaklęciu można jakiś przedmiot, a także człowieka zamienić w kamień.

- Dziekuje panno Granger. 5 punktów dla Gryffindoru. Czy to takie trudne było Henriques.? – powiedział

- Nie.. – odparłam

Rozdał nam pergaminy. Kazał je pogiąć. I ćwiczyć zaklęcie. Za piętnastym razem mi się udało. Tak minęła lekcja a ja nadal miałam łzy w oczach. Dlaczego akurat mnie wziął do odpowiedzi. Upokorzyłam się przed Draco, Cormaciem. Po prostu cudownie. Wyszłam z sali i poczułam czyjąś rękę na moim ramieniu. Zapewne Cormac chce mnie pocieszyć. To na pewno nie Draco przecież on ma mnie w dalekim poważaniu. Odwróciłam się i zobaczył blondyna. Wpadłam w jego ramiona i zaczęłam ryczeć. Nie tylko przez samą lekcję ze Snapem ale też dlatego, że w końcu mogę się w niego wtulić, usłyszeć bicie jego serca, poczuć ten zapach, po prostu być z nim.

- Draco…- szepnęłam. Teraz już nic nie miało dla mnie znaczenia. Chciałam tylko aby to trwało wiecznie, aby nigdy się nie skończyło, aby tak był i mnie tulił już zawsze.

- Ciii… Jestem przy Tobie. – powiedział. Te słowa znaczyły dla mnie więcej niż cokolwiek.

Oderwałam się na chwile by popatrzeć mu w oczy. Jego niebieski oczy wyrażały szczeście. Mimowolnie się uśmiechnęłam. On również.

- Już lepiej? – zapytał i pocałował mnie w policzek. Zrobiłam się bardziej czerwona niż byłam.

- O wiele lepiej. – odparłam i musnęłam jego usta. – Powiedz mi dlaczego on się na mnie wydarł?

- Bo lubi gnębić nowe osoby, a także Rona i Pottera.

- Ale…- Nie dał mi dokończyć zdania kiedy odparł – Wiem.

Usłyszeliśmy czyjejś kroki zbliżały się do Nas.

- Porozmawiamy po Eliksirach, dobrze?

- Dobrze- odpowiedziałam, a Draco poszedł. Ja udałam się do pokoju wspólnego Krukonów. Za chwilę miał być obiad, więc poszłam na górę zostawiłam książkę, wzięłam tą od eliksirów i zeszłam na dół. Cho odrabiała pracę domową z numerologii. Podeszłam do niej i powiedziałam

- Cześć Cho. Zostaw te lekcje i chodź na obiad.

- Cześć. Dokończe tylko zadanie i możemy iść.

Poczekałam na nią chwilę i razem szłyśmy w stronę Wielkiej Sali.

- A gdzie Luna?- zapytałam

- Siedzi w bibliotece i czyta jakiś artykuł. Ale o nią się nie martw zanim dojdziemy na stołówkę ona już będzie jadła.

Obie zaczęłyśmy się śmiać. Kiedy weszłyśmy do Wielkiej Sali, Luna już siedziała i zapychała się plackami ziemniaczanymi. Podbiegłam do niej i wrzasnęłam :

- Zostaw też coś dla mnie łakomczuchu. !

- Jasne, jasne…- powiedziała, biorąc kolejnego placka.

Zanim doszła Cho ja już zaczynałam jeść . Popatrzyła w stonę Draco, uśmiechał się. Szybko zjadłam i poszłam na lekcję eliksirów.

Elisksirów uczył Horacy Slughron. Był to człowiek w podeszłym wieku, nie miał prawie włosów. I przypominał troche elfa.

- Dzisiaj będziemy przyrządzać eliksir Osłabiający. – powiedział . Popatrzył w moją stronę i powiedział- Miło Ciebie widzieć Violu.

- Dzień Dobry Profesorze.- opdarłam

- No to zabieramy się do roboty.

Wszyscy szykowali swoje eliksiry. Co jakiś czas słyszałam jak Hermiona klnie pod nosem bo jej nie wychodziło.

- Violu, mogłabyś zostać na chwilę po lekcji? – zapytał profesor stojąc przede mną.

- Oczywiście. – odpowiedziałam i dalej przyrządzałam eliksir. Kiedy skończyłam zaczęłam rozglądać się po Sali. Draco nic nie robił tylko się na mnie patrzył, Hermiona dalej coś pichciła, a Harry z Ronem się z niej śmiali. Po skończonej lekcji udałam się do Proferosa Slughrona. Nie zdążyłam nic powiedzieć, kiedy zaczął

- Violu, mam dla Ciebie ofertę nie do odrzucenia. Prowadzę Klub Ślimaka i chciałbym abyś do niego należała.

- Bardzo się cieszę.

- Spotkanie będzie w sobotę o 19. A teraz zmykaj bo ktoś na Ciebie czeka.

Odwróciałam się . Draco stał przy drzwiach.

- Dowidzenia profesorze.

- Dowidzenia.

Podeszłam do Draco. Otulił mnie ramieniem i wyszliśmy na błonie. Lekki wiatr otulał nasze policzki i rozwiewał włosy.

-  Draco, gdzie my idziemy?

- Zobaczysz. – powiedział uśmiechając się do mnie

- Powiedz mi dlaczego jej tak powiedziałeś?

- Percy? – a jednak tak nazywała się ta żmija – Mowiłem Ci już żeby się odczepiła

- A ja ci mówiłam, że to nic nie da bo ona będzie się przez to bardziej do Ciebie kleić.

- A ja Ci mówię, że da.

- Ehh… Mam taką nadzieję. – powiedziałam i jeszcze bardziej się do niego wtuliłam.

Szliśmy już nie rozmawiając. Słońce zachodziło, niebo było czyste. Z Zakazanego Lasu słychać było dzwięki zwierząt. Wiedziałam gdzie idziemy. Nad jezioro. Kiedy byliśmy na miejscu Draco szepnął mi do ucha

- Jesteśmy na miejscu.

- Pięknie tu .- odparłam i usiadłam tak jak we śnie na trawie. Draco usiadł obok mnie i zaczął śpiewać.

http://www.youtube.com/watch?v=IANd9Ieii1Q  à tą piosenke accapella

Jego głos, ten widok; zachodzące słonce, które jeszcze odbijało się w taflii wody… i on obok mnie. Niech ten moment trwa jak najdłużej.

- Idziemy na kolacje?

- Nie!

Zaczął się śmiać.

- Jak chcesz.- odparł. I mnie przytulił. Siedzieliśmy tak i patrzyliśmy się na widok. Słońce chowało się za pagórkami. Odrwóciłam się i zaczęłam delikatnie całować jego szyję. Nie mogłam się oprzeć.  Draco również zaczął mnie całować. Szyję, płatek ucha, kiedy już był przy ustach powiedział

- Poczekaj na mnie chwilę przy drzwiach wejściowych. Dobrze?

- Dobrze. – odparłam i dałam mu buziaka w usta. Poszłam pod drzwi wejściowe chociaż totalnie nie wiedziałam o co mu chodziło. Miałam dziwne przeczucie. W moich myślach kłębił się obraz Draco i Pency stojących w tamtym miejscu gdzie przed chwilą się całowaliśmy. Byłam blisko drzwi kiedy usłyszałam

-Viola zaczekaj. – ten głos nie należał do Draco tylko do Cormaca! Matko czego on jeszcze odemnie chce. Stanęłam i czekałam na niego. Kiedy stał naprzeciwko mnie zauważyłam że ma smutny wyraz twarzy.

- Cześć. – odparłam – Co ci jest ? – dodałam

- Chciałem Cię przeprosić za to, że  wtedy po lekcji obrony przed czarna magia cie nie pocieszyłem. – Jak dobrze! Jeszcze jakby mnie zobaczył tulącą się do Draco. To na pewno poleciał by do Gim i jej wszystko powiedział. Ile ja mam szcześcia. – Bo musiałem coś załatwić. Nie gniewasz się?

- Nie. No coś ty – powiedziałam ze sztucznym uśmiechem. Cormac mnie  przytulił. Już miałam zamiar wydzierać się „Puść mnie”. Ale nie chciałam mu robić przykrości. Rozglądałam się czy przypadkiem nigdzie nie idzie Draco. Na szczescie nie. Po chwili Cormac przestał mnie tulić, ale nie poszedł sobie.

- Czemu Ciebie nie było na kolacji?- zapytał szczerząc się do mnie

- Bo nie byłam głodna. I chciałam się przejść.

- Tak samotnie.?

-Tak. – I wtedy do nas zbliżał się Draco. Miał w ręce bukiet herbacianych róż. Skąd on wiedział?  Był zdenerwowany jak zobaczył kto przy mnie stoi. Poszedł.

-To dla Ciebie Violu. – powiedział całując mnie w policzek.

Miedzy kwiatami była karteczka. Wzięłam ja i zaczęłam czytać

Przepraszam Cię za tamten incydent z Percy. Czasami nie wiem co mówię. Ale chce abyś wiedziała, że Cię kocham.

                    Draco

Że co? Nie mogłam w to uwierzyć. Chciałam  do niego podejść i pocałować. Ale mój chyba chłopak bo nie wiem jak go nazwać kłocił się z Cormaciem . A co najciekawsze o mnie.

- Ty dziewczyny masz tylko na jedną noc- krzyknął Cormac

- Ale z Violą tak nie jest ja ją naprawdę kocham. Ale i tak jestem od Ciebie lepszy bo Ty w ogóle nie miałeś dziewczyny.

- I co z tego? Jak wiem, że to Viola jest tą jedyną.

- Co Ty gadasz? Jaką jedyną. !

- Tak jedyną. Ja to czuję.

- Czuć to to możesz zapach swojego domu na upranej przez mamusie koszuli.

- Ty nedzna żmijo.

- Chłopaki… - wtrąciłam się

- Cicho bądź.- krzyknęli na mnie chórem.

- Będziemy o nią walczyć. Tu i teraz. – powiedział Cormac.

- Dobrze. Ale i tak Cię pokonam cieniasie.

- Nie byłbym taki pewien.

I poszli na błonie szturchając się i przepychając. A ja poszłam za nimi. Do czego ja doprowadziłam.? To wszystko przez to durne zapominanie o Draco. Stałam i patrzyłam przerażona na to co dzieje.