II- Nowi znajomi.

Ten zapach … skąd ja go znam. Odwróciłam się i przeżyłam szok. Chociaż szok to mało powiedziane  serce mi stanęło na jego widok… to ten sam blondyn który mi się śnił. Jak to możliwe?! Ja myślałam że on jest jakiś stworzony przez moja wyobraźnie. A tu stoi sam we własnej osobie. Te jego blond włosy te niebieskie jak ocean oczy… Co się ze mną dzieje? Przecież ja mam chłopaka. Tylko że 2 tys kilometrów stąd.  No ale fakt jest faktem .. on by mnie nigdy nie zdradził nawet z tą jedzą Inez. Tak dla wyjaśnienia Inez to dziewczyna która chciała mi odbić mojego chłopaka – Pablo. Kręciła się strasznie obok niego. Wysyłała mu kupe wiadomości .. słodkie uśmieszki. Na jej widok rzygałam tęczą. On by na mnie czekał a mi już podoba się inny chłopak.

- I co się tak patrzysz? – odezwał się jeden z jego kolegów.

Dopiero kiedy jego kolega odezwał się zachrypniętym głosem zauważyłam jego i  następnego chłopaka. Byli otyli z pryszczami na twarzy i krzywymi zębami… za to ten blondyn. Wygląda jak młody bóg.

- Bo szukam stacji – odparłam

-To Ty jedziesz do Hogwartu ? – zapytał ten otyły chłopak. Nawet nie wiem jak ma na imię. Kiedy chciałam się przedstawić aby nie wyszło na to że jestem nie kulturalna odezwał się on

- No jak tu stoi jak święta krowa to niby na co czeka Goyle ! – powiedział głosem tak przepełnionym sarkazmem że dało się go wyczuć nawet w powietrzu.  – Idziemy – dodał

Nawet na mnie nie zwrócił uwagi. Tak jakbym była niewidzialna. Ale nie to mnie bolało najbardziej tylko to, że nazwał mnie świętą krową. Już ma przechlapane. Ale go nie skrzywdzę…  Patrzyłam jak znikają w ścianie. Co?! Znikają w ścianie. A jak wypowiadają po drodze jakieś zaklęcie. Dokładnie się temu przyjrzałam. I rozpędzali się i znikali w ścianie. Żadnej filozofii. Stanęłam tam gdzie oni, zaczęłam biec coraz to szybciej i coraz szybciej byłam ceglanej ściany. … O krowia stopka. Udało mi się! Jestem na peronie 9 i ¾ . Dużo dzieciaków przechodziło obok i wciskało się w drzwi pociągu. A pociąg czarny i miał komin z którego buchała para. Na ten wiek taki zabytkowy pociąg może być ciekawe… szczególnie że on tam będzie. „ Ale on na mnie i tak nie zwróci uwagi…” ta myśl męczyła mnie aż do momentu kiedy wsiadłam do pociągu.  A teraz  musze poszukać jakiego wolnego przedziału. Szłam i szłam i szłam… wszędzie przedziały były zajęte i pełno w nich było uśmiechniętych dzieci, rozmawiających, tulących, szturchających się. A ja szłam samotna jak palec aż w końcu znalazłam wolny przedział. Prześlizgnęłam się do niego przez stojącą grupkę i usiadłam przy oknie. Nadal staliśmy na peronie, więc obserwowałam żegnające się dzieciaki z rodzicami, młodszym rodzeństwem…

- khem khem…- usłyszałam na swoimi plecami

-Tak? – odpowiedziałam dalej patrząc się w okno.  

- Nie wiem czy jesteś tego świadoma ale to nasz przedział. – powiedział nieznajomy

Odwróciłam głowe. I moim oczom ukazała się trójka prawdopodobnie przyjaciół. Ten który mówił był rudy piegowaty i dziwny z twarzy. Tak jakby się wszystkiego bał. Obok niego stał kolejny chłopak dosyć szczupły z szopą czarnych włosów w okularach i blizną na czole. Towarzyszyła im również dziewczyna od razu dało się zauważyć że była jakaś strasznie poważna jak na jej wiek.  Ale ogólnie była nawet ładna.

- Przepraszam. Nie wiedziałam jestem tu nowa…

- Oh.. wybacz ale Ron ma niewyparzony język – powiedziała dziewczyna – Jestem Hermiona Granger . A to Ron Weasley i Harry Potter.

-Cześć – odparli chórem

- Cześć. Ja mam na imię Violetta Henriques. Miło mi Was poznać. Mogę tutaj siedzieć czy mam sobie poszukać innego miejsca.?

-Oczywiście, że możesz siedzieć. – powiedziała Hermiona

Chociaż jej wypowiedz nie była w cale miła. Zostałam na miejscu na którym siedziałam. Już pociąg zaczął ruszać kiedy drzwi gwałtownie się otworzyły.

 I jak Wam się podoba ten rozdział? Pisać dalej...? ;)